سلامتي سه تن عفت ناموس وطن

سلامتي خيار نه به خاطره خودش به خاطره سه حرف آخرش يار

سلامتي گاو نه به خاطره اينکه مي گه من به خاطر اينکه مي گه ما

سلامتي سگ نه به خاطره خودش به خاطره وفاش

 سلامتي کرم خاکي نه به خاطر کرم بودنش به خاطره خاکي بودنش

 سلامتي پرچم که سه رنگه عشق که دو رنگه رفيق که يه رنگه

سلامتي ديوار که مثل بعضي از رفيقا پشت آدم و خالي نمي کنه

سلامتي هر چي نامرده که اگه نبودن مردا معلوم نمي شدن

سلامتي باغچه که گل اش شما باشين خارشم ما باشيم

           من بي تو تا دنياست  دنياي ندارم             

چون سنگ خاموشم وغوغايي ندارم

                  اي سايه سار ظهر گرم بي ترحم                   

جز سايه دستان تو جايي ندارم

                     تو ابروي خاکي و وحيثيت خاک                     

دريا تويي من جز تو دريايي ندارم

           خورشيدچشم توست وچشمان توخورشيد        

تا نشکوفه چشم تو فردايي ندارم

وقتي عطش مي بارد از ابر شترون

جز نام الي تو اوايي ندارم

              شمشيرها را گو بنارند از سر بعض                           

 از عشق ما جز اين تمنايي ندارم  

من وقتي به دنيا مي آيم سياه هستم...

وقتي رشد مي کنم سياه هستم ...

وقتي زير آفتاب مي مانم سياه هستم ...

وقتي احسس سرما مي کنم  سياه هستم...

وقتي مي ترسم سياه هستم ...

وقتي ميميرم سياه هستم ...

ولي تو دوست سفيد من ...

وقتي بدنيا مي ايي صورتي هستي....

وقتي رشد مي کني سفيد هستي...

وقتي زير آفتاب مي ماني سرخ هستي ...

وقتي احساس سرما مي کني آبي هستي...

وقتي مي ترسي زرد هستي ...

وقتي بيمار مي شوي سبز هستي ...

وقتي ميميري خاکستري هستي ...

آن وقت به من مي گويي رنگين پوست ... !!!

مي پنداشتم که عشق زيباست ... عاشقي زيباتر ...

 مي پنداشتم که حق زيباست ... عدل زيباتر ...

 مي پنداشتم که آزادي زيباست ... آزادمردي زيباتر ...

مي پنداشتم که معرفت زيباست ... صداقت زيباتر ...

مي پنداشتم که دين زيباست ... مذهب زيباتر...

مي پنداشتم که خورشيد زيباست ... ماه زيباتر ...

مي پنداشتم که طاووس زيباست ...  يک رنگي زيباتر ...

مي پنداشتم که خواب زيباست ... بيداري زيباتر...

 مي پنداشتم که صداي ني زيباست ...  چوپان زيباتر ...

مي پنداشتم که دست نوشته هايت زيباست ...  دستانت زيباتر ...

 مي پنداشتم که زندگي زيباست ... با تو زيستن زيباتر...

 اما امروز مي پندارم به تمام پنداشت هاي گذشته ام ...

 مي پندارم به پنداشت هايم که درست بوده اند يا غلط ؟!

کودکي که آماده تولد بود نزد خدا رفت و از پرسيد مي گويند که فردا مرا به زمين

مي فرستي اما من به اين کوچکي و ناتواني چگونه مي توانم براي زندگي آنجا

 بروم؟ خداوند پاسخ داد از ميان فرشتگان بيشمارم يکي را براي تو در نظر گرفته ام

 او در انتظار توست و حامي و مراقب تو خواهد بود.

کودک همچنان مردد بود و ادامه داد : اما من اينجا در بهشت جز خنديدن و آواز و

شادي کاري ندارم.

خداوند لبخند زد: فرشته تو برايت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد

 تو عشق او را احساس خواهي کرد و شاد خواهي بود.

کودک ادامه داد : من چطور مي توانم بفهمم که مردم چه مي گويند در حالي که

زبان آنها را نمي دانم؟

خداوند او را نوازش کرد و گفت: فرشته تو زيباترين وشيرين ترين واژه هايي راکه

ممکن است بشنوي در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوري به تو ياد

خواهد داد که چگونه صحبت کني.

کودک با ناراحتي گفت: اما اگر بخواهم با تو صحبت کنم چه کنم؟

و خداوند براي اين سوال هم پاسخي داشت: فرشته ات دستهاي تو را در کنار

هم قرار خواهد داد و به تو مي آموزد که چگونه دعا کني .

کودک سرش را برگرداند و پرسيد: شنيده ام در زمين انسانهاي بد هم زندگي

 مي کنند؛ چه کسي از من محافظت خواهد کرد.

خدا گفت فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد، حتي اگر به قيمت جانش هم

تمام شود.

کودک ادامه داد: اما من هميشه به اين دليل که نمي توانم تو را ببينم غمگين 

خواهم بود. خداوند لبخند زد و گفت: فرشته ات هميشه درباره من با تو صحبت

خواهد کرد، اگر چه من همشه در کنار تو هستم.

در آن هنگام، بهشت آرام بود اما صداهايي از زمين به گوش مي رسيد. کودک

 مي دانست که بزودي بايد سفر خود را آغاز کند. پس سوال آخر را به آرامي از

 خداوند پرسيد: خدايا، اگر بايد هم اکنون به دنيا بروم لااقل نام فرشته ام را به من

 بگو. خداوند او را نوازش کرد و پاسخ داد: نام فرشته ات اهميئت ندارد ولي 

مي تواني او را مادر صدا کني ...